تصویرخور

آری/ محکومیم..

2005-01-16T21:25:00.000+03:30

سلام. من امشب نوشته ات را دوباره مرور کردم و چقدر دور خواهم شد اگر نام آن را نامه بگذارم. از هر چیز که مرا وارد سیستم متداول انسانها کند دوری می جویم به همین دلیل به متن هایی که برایم فرستاده ای خواهم گفت نوشتار. البته شاید کمی زننده باشد ولی می دانم تو مرا خواهی بخشید.
قصد تعریف ندارم و از کلیشه گریزانم. باید به واقع بگویم نوشتارت بسیار جذاب بود. متاسفم که نوشته ام آنقدر برایت حساس و زیبا نیست. مانند نقاشی که برای سربرگ نامه هایت کشیده بودی: «باز هم شبی از شبهای..» نوشته ات چون باد مرا به اینطرف و آنطرف می برد و امان از اشتیاق و امان از علاقه ی من. من همیشه علاقه مند بوده ام و من همیشه با باد نسبتی بزرگ داشته ام. اگر روزی برایم بنویسی و یا بگویی به تو خواهم گفت آنها را به دقت خواندم و گفته هایت را به دقت گوش دادم. من عاشق اینکارم که به دقت گوش دهم. چیزی که در گوش من نجوا می کند، سکوتی است که بر لبهای من جاری ست و روحی که در قلبم.
راستی از چه می گفتم.. نامه ات را دوباره خواندم ولی امروز حسی که از خواندنشان داشتم بیشتر به جای جواب و تعامل، نوعی سخن گفتن و ایجاد جرقه است. من همیشه مغرورانه زندگی کرده ام. همیشه!ولی یادم نمی آید به کسی فخر فروخته باشم. اگرچه مرا هم باید جزو انساهایی به حساب بیاوری که زندگی بسیار پیش پا افتاده ای دارند ولی قدرت من در همین ست که با این زندگی عادی موقعیتهای تازه ای ایجاد نمایم.
دوست من! دیالوگ آخری که با هم داشتیم مرا یاد عجز و ناتوانی انداخت که انسانها و موقعیتهایشان باعث آنند. من نمی دانم و نمی توانم آن را تفسیر کنم پس محکوم به جدایی و انبساط هستم. متاسفانه خستگی عشق و روح تازه بودن را مدتهاست به بدنم می چشانم و رهایش می کنم و من محکوم به اینکارم! احساس غمگینانه ای از اشتیاق که هراسان مرا به ناهوشی و خیال می برد. من چقدر از این واژه لذت می برم...

سلام 1

2005-01-15T01:01:00.000+03:30

سلام و خداحافظ. اما نه خدا حافظی که به معنی جمله ای برای فاصله های ما قرائت می شود. خدا نگدارت باشد.
اما، از اوضاع و احوال این روز و این زندگی، چیز عجیبی نیست، جدایی که بین من و تو ایجاد خواهد شد. (یا من اینگونه فکر می کنم یا اینگونه شده ام و دچار اینگونه ها گشته ام) نه اشتباه نکن من نه می توانم تو را با تمام موجودیتت و احساساتت به طور کامل بشناسم و نه تو خواهی توانست از دنیایی که برای خودم تنیده ام باخبر شوی. ای کاش تو هم می توانستی دیگران را در دیالوگ دوم و سومی که بینشان رد و بدل می شود شناسایی کنی و ای کاش من هم می توانستم مثل تو فکر کنم. روزی داشتم فیلمی از شاملوی عزیز می دیدم یک شعر هایکو آن هم از زبان او هنوز هم موهای تنم را راست نگه داشته:
«هیچکدام سخنی نگفتند
نه میهمان و
نه میزبان و
نه گلهای داودی»برای من سخن گفتن آنقدر ساده است که نگفتن آن. از کجا باید شروع کرد؟ چه می توان گفت؟ برای من چون رود جریان داشتن و در مقابل اتفاقات گوناگون وا نشان دادن، نتیجه ی عمیقی از دوستی ها ست. گاهی من و گاهی تو به آن فکر نکرده ایم و قبول کن نکرده ایم. من آن رودم و شروعم را به هیچ انگاشته ام و همین ابتدا و بن، من را به نابودی کشانده است. شناسنامه ی من کارهایم، برخوردم و زندگی من است. من غرق اینها هستم و من غرق نورم و احساس. من صدایی را همواره از دور می شنوم که گاهی آن را در ساز محمد رضا لطفی می جویم و گاهی در صدای شجریان و گاهی در صدای لیندیانا لِمِی و یا گیتار پاکو دلوچیا .. اما .. الان شجریان چیز عجیبی خواند: گفتگو آیین درویشی نبود/ ورنه با تو ماجراها داشتیم

2005-01-08T04:59:00.000+03:30

2005-01-06T06:07:00.000+03:30

هیمشه اینطوری بوده. همیشه دیر قبول کرده ام. تا وقتی برایم باور پذیر شود مدت زیادی طول می کشد و تا داغ شوم مدتی طول می کشد. نمی توانم آنی دریابم که چه اتفاقی افتاده است. ولی حالا داغم . داغ داغ! اما نمی دانم به چه چیز فکر کنم. نمی توانم متمرکز شوم و فکرم را در اختیار عقلم قرار دهم. نیم ساعتی از صحبتهایمان می گذرد و احساس می کنم خیلی حرفها را گفته ام ولی هنوز حرفهای زیادی را نگفته ام. افسوس می خورم ای کاش می توانستم حرفهایم را کامل بگویم.
حالا، احساس می کنم شقیقه ام در حال ترکیدن است. عضلات بازویم شروع به نرم شدن کرده.گاهی نهیب می خورم و گاهی ساکت و گنگ! می ترسم به زبان بیاورم .. باشد تا بعد.. می ترسم به زبان بیاورم.. باشد تا بعد..

2005-01-03T05:43:00.000+03:30

سلام! در حالی سلام می کنم که ساعت 10:30 دقیقه شب دارم با تایپ کردن و شمردن سطرهای ذهنم و مرور اتفاقات گذشته اعلام می کنم که تصمیمم را گرفته ام تا دوباره بنویسم. امشب دیگر تصمیمم را گرفته ام تا با دوستانم و مخاطبهایم ارتباط دوباره برقرار کنم. هرچند نمی دانم آیا هنوز برای این نوشته مخاطبی خواهد بود یا خیر..
حدود یکماه پیش بنا به دلایلی که در برخورد با وبلاگم و ظاهرش داشتم تصمیم گرفتم تا قالب و گرافیک آن را تغییر دهم. این تصمیم باعث شد تا خودم دست به کار شوم.. اما کس نخارد پشت من جز ناخن مهندس علیرضا خدابخش و التماس دعای من که: ای مهندس دادگر! داد از غم ناتوانی و ادعای زیاد.. القصه این جریان هم خورد به شلوغی و ترافیک کاری من و علیرضا که محصولش در این مدت پیدا نکردن علیرضا و بر پایی نمایشگاه انفرادیم بود ( می توانید قسمتی از این نمایشگاه را در سایت کارگاه ببینید). تازه تازه داشتم برای طراحی و راه اندازی آن برنامه ریزی می کردم ( الان یک نفر این متن را بخواند می گوید : بابا! بی خیال! اینقدر سرت شلوغه! افه! ) و واقعا سرم را شلوغ کرده بودم که دور از جون شما مادربزرگ عزیز ما را ترک گفت...
... اصلا بی خیال طراحی و ... دوباره سلام!

ضعف و قدرت اخلاقی

2004-10-23T05:11:00.000+03:30

.............................................
مدتها بود که بر سر نوشتن(درک و نوشتن) و یا عدم درک دنیای پیرامونم با خودم کلنجار می رفتم.با خودم عهد کرده بودم اگر نوشته ای را شروع کردم هوشیارانه به آن بپردازم و اجازه ندهم با سهل انگاریهایم دامنه پرداخت به آن کم گردد.اگر سهل انگاریم باعث کمرنگی آن گردد می بایست بدانم که اشتباه بزرگی را انجام داده ام. پس تصمیم گرفتم تا ننویسم. از این بابت خودم هم شرمگین بودم و هم خوشحال! در حالیکه متون قبلی که به روی سایت قرار می گرفت زندگی تازه ای به من داده بود.این نوشته ها به دور از اجتماع ساعاتی را برای خودم و برای آن چیزی که صادق هدایت می گوید «سایه» به انزوا ایجاد کرده بود که دوست داشتنی بود.
اما بعد از مدتی احساس کردم این قدرت در من تحلیل می رود و در من نوعی احساس کسالت بار رشد می کند. بعدا فهمیدم نوعی روزمره گی است. چه فرقی می کند که من روزهای متمادی ننویسم یا اینکه در کتاب و بحث غرق شوم. آنقدر در کتاب و بحث و مجله غرق شوم که احساسی از زندگی در من باقی نماند.
.............................................
تنها یک ذهنیت خلاق و مفید می تواند روی انسانهای اطرافمان تاثیر بگذارد. تاثیر گذاشتن با زور و فهمیدن به وسیله ابزارهای دست دو و سه چه ارزشی دارد. این بار فیلمی به نام «داگویل» باعث شد این متن را بنویسم. به تمام کسانی که این فیلم را ندیده اند پیشنهاد می کنم تا در اولین فرصت آن را تهیه کنند. البته فیلمهای خوبی مثل این فیلم متاسفانه فقط از طریق شبکه زیرزمینی تهیه می شوند! در هر حال فکر می کنم توصیه های چند ماهه ی دوستانم (مخصوصا مهدی چیت ساز) در دیدن این فیلم امشب برایم مفید واقع گشت. حالا نیز همین توصیه را به دوستان خودم دارم.
این فیلم تشکیل شده از یک مقدمه در معرفی شهری خیالی به نام داگویل و معرفی مردمان آن و همچنین هفت فصل که مانند یک رمان کنار هم آمده اند.داستان فیلم درباره ی مردمی عادی و معمولی ست. البته داستانی که سطح توقع و علاقه ی من نیز در آن قرار دارد.مردمی نه سفید و نه سیاه بلکه خاکستری و داستانی که از دل زندگی روزمره بیرون می آید.
این فیلم آنقدر خوب درست شده که می بایست از ویژگی های سینمایی آن تجلیل نمود.از دکور و تجهیزات ساده ولی وحشتناک خلاق صحنه که اوج جذابیت را دارا ست گرفته تا ویژگیهای نور فیلم که همگی مرهون ذهنیتی سیال می باشد. این فیلم در مقیاسی وسیع، پر از جنبه های بصری، موسیقیایی نیز می باشد. کارگردان با حذف دیوارهای صحنه و ایجاد فضایی که گویی روی نقشه ی یک آرشیتکت راه می روی با فیلم برداری جذاب خود مخاطب را تحت تاثیر لحن موجز فیلم در انعکاس دکور خویش می نماید. وقتی دکور فیلم حذف می شود(یا به تعبیر دیگر ما دکور را طوری دیگر می بینیم و احساس می کنیم) آنگاه موسیقی فیلم در افکتهای باز و بسته شدن دربها(یی که در حقیقت وجود ندارند) تجلی می یابد.
در کنار این مسئله نگاه فیلم به اخلاق و ضعف تک تک ما (انسانها) در مواجهه با دنیای پیرامونمان تاثیری چند گانه دارد: انسانهای امروز دیگر راهی جز توجیه اعمال غیر اخلاقی خود بوسیله ی پوشش اخلاقی ندارند. کما اینکه خود بدان معترفند. در اطرافمان انسانهایی هستند که خود را ظالمانه مظلوم می پندارند وگاها به وسیله ی تیوری های متظاهرانه ی خویش اعمال پست خویش را توجیه می کنند. بهتر بگوییم وقتی خود نیز در راس قدرت قرار می گیرند به پاسداشت تمامی فرایض «غیر اخلاقی»، تمام تلاش خود را به کار می پردازند.
.............................................
می خواهم روی این مسئله متمرکز شوم و بعدها هم چیزی بنویسم.
چند وقت پیش طرحی در ذهنم بود که طی آن دوستان وبلاگ نویس با ایجاد یک قرار اینترنتی به بحث و گفت و گو درباره یک مسئله تازه بپردازند و یا با سر زدن به وبلاگ همدیگر نظراتشان را به صورت نوشتار به همدیگر منتقل نمایند(ترجیحا بصورت ایمیل) و دوستانمان هم ملزم باشند تا این نوشته ها بی کم و کاست بروی وبلاگ بگذارند.
برای شروع با نوشتار «ضعف و قدرت اخلاقی» به نوعی می خواهم این پیشنهاد را به همگی دوستانم کرده باشم و یک محکی نیز باشد.

2004-10-08T06:32:00.000+03:30

این دختر شروع فعالیتی تازه است.

2004-10-08T06:02:00.000+03:30

مدتی است تمرین می کنم. مدتی است تمرین می کنم تا ننویسم! فکر کردن ، همانقدر که نوشتن ، مشکل است.

گاهی هم باید به خودمان نهیب بزنیم و برای ارزشهایی که در بوق کرده ایم فکر کنیم. فکر کنیم و بیشتر ببینیم. امروز برایم کوتاه و ساده نگاه کردن کار بیهوده ای ست. بیهوده قرار گرفتن در سطح! سطحی که دوستانم (متاسفانه) آن را همراهی با آدمهای عامی تعبیر می نمایند و به خاطر آن درباره ی هر مسئله ای ولو مهم یا بی ارزش از روی شکم سیری چند خطی هم قلمی می نمایند. حضورشان مستدام- لیکن این نوشته ها راضیم نمی کند- امروز اگر نمی نویسم یکی از دلایلش پرهیز از سطحی زدگی و هر چه پیش آمد گویی است (مثل اینکه کلمه ی تازه هم اخترع کردم«هر چه پیش آمد گویی») ولی امروز دغدغه هایم تمام نشده است. اگر نمی نویسم به خاطر این است که دغدغه هایم رنگ تازه تری به خود گرفته است. چند روزی در تدارک گرفتن اسلاید از آثار به نمایش درآمده در جشنواره ی ادبیات جهانی کودک در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان واقع در خیابان حجاب بودم. نمایشگاهها و نشست های بسیار خوبی که نتوانستم به اکثر آنها برسم اما کمی اسلاید و عکس گرفتم. البته تصاویری که از برنامه ی کانون گذاشته ام مربوط می شود به زحمات دوست عزیزم جناب جوادی در روابط عمومی کانون که در این چند روز با دوربین دیجیتال گرفته اند.

دنیایی به نام وزنیاک

2004-09-24T03:21:00.000+03:30

امروزه برای نقد زیبایی شناسی آثار هنری دقت زیادی را باید صرف کرد. حتی آن را نادیده گرفت. اتفاقات بصری و یا هر چیز دیگری بهانه ای برای خلق آثار هنری می گردد. چطور می توان نقاشی یک کودک را با آثار بزرگان نقاشی مرتبط دانست، بی مدد نگاه نقادانه ی گذشتگانی که سعی وافری برای اصلاح نظرات منتقدان نمودند. پل کلی و نسل بعد از او ارزش زیادی روی زیبایی شناسی نقاشی های ناخوداگاه و ذهنی قائل شدند. آنها ضمیر ناخوداگانه و ارزش زیبایی را در نقاشی های بی پروای کودکان می جستند. می گویند پیکاسو در کودکی چون بزرگان نقاشی می کرد( او مانند روبنس توانا بود) و درپنجاه سالگی چون کودکان نقاشی می کرد. این نگاه ما را با ویژگیهای تصویری کودک بیشتردرگیر و حساس می کند.
«وزنیاک» کاریکاتوریست و تصویرگر لهستانی الاصل ساکن پاریس جزو آن نسل از طراحانی است که گرایش به طراحی های ناخوداگاهانه، روح عجیبی را در آثارش ایجاد نموده است. جسورانه خط می کشد و بی پروا بدان می پردازد. ولی آن چیزی که درآثار وی خودنمایی می کند تاثیر شگرف طراحی های بداهه و سیال است. رنگ نیز از این قائده مستثناء نیست و هم تیپ و هم شکل طراحی است.

2004-09-21T21:40:00.000+03:30

سایت عکاسان قزوین/ تورج خامنه زاده : شاید از اواخر سال گذشته بود که ایده اولیه این طرح با جان آفرین مبشر دوست عکاسمان در میان گذاشتم. جانی در منچستر اقامت دارد و با گروه های معتبر عکاسی آنجا در ارتباط است. جانی طرح را با گروه
Redeye
که یک گروه مستقل انگلیسی است و غالب اعضاء آن را عکاسان حرفه ای تشکیل می دهند، عنوان کرد. و آنها نیز به این تبادل فرهنگی علاقه نشان دادند. بعد از یکسری مذاکره طرح شکل کاملی به خود گرفت و با اطلاع رسانی به اعضاء کار آغاز شد. عکسها طبق فراخوان پروژه در دو بخش انتزاعی و اجتماعی از عکاسان به دست ما می رسید. در گام اول این همکاری عکسها برای یک نمایشگاه اینترنتی آماده شدند که نتیجه آن را مشاهده می کنید. و این شروعی خواهد بود برای گامهای بعدی در امتداد تبادلات فرهنگی ما و دوستانمان در دیگر کشورها. و مسلما در این میان تلاشهای جانی عزیز را نمی توان نادیده گرفت. من از طرف خودم و همینطور از طرف عکاسان شرکت کننده از ایشان بسیار تشکر می کنم.

2004-09-21T21:30:00.000+03:30

سایت عکاسان قزوین/ بخش خبر : این نمایشگاه با عکسهایی از اعضای گروه ایرانشهر مرضیه خورسند، اسماعیل عباسی، اسعد نقشبندی، آتیه نوری، مامک یحیی پور، ومیهمانان آرموند آیوازیان، سپیده بهزادی، هنگامه پیروز، تینا چینی چیان، مهری رحیم زاده، مهرداد عسگری طاری، آرش فایض، کتا یون کرمی، مریم کریمی، مریم کیا، مجید محرابی، امیر نصیری وسیاوش نقشبندی، در روز شنبه 4 مهر ساعت 5 تا 9 عصردر خانه هنر مندان افتتاح خواهد شد. این نمایشگاه تا 9 مهر ادامه دارد. ساعات بازدید 10صبح تا 8 عصر خواهد بود.

مردی طاس با ژاکت قرمز

2004-09-20T03:09:00.000+04:30

بینال بین المللی مسکو که در تاریخ سپتامر 2004 در تالار مرکزی هنرمندان و در مسکو برگزار گردید، جایزه ی «زنبور طلایی» بخش طراحی گرافیک خویش را به یک طراح از اسراییل داد. «دیوید تارتاکوور» با آثار بسیار چشمگیرش د ردفاع از صلح، شش داور این دوسالانه را مجذوب کرد. این دوسالانه در بخش های مختلفی چون موسیقی، معماری،طراحی گرافیک، طراحی سرمقاله و.. به موضوعات خاصی می پردازد.

وقتی برای اولین بار با آثار «دیوید تارتاکوور» مواجه شدم جدای از ملیت و مسایل حاشیه ای آن تحت تاثیر محتوای پربار پوسترها و بیان بصری مناسب آن قرار گرفتم. این آثار تشکیل یافته از سری ِ چند تایی پوستردرباره وضعیت حاد بین فلسطینی ها و اسراییل و نقش حساس هنرمندان! پوسترها آثار یکدستی از یکسری فتوگراف های ادیت شده هستند. به این معنی که تصاویر عکاسی شده به صورت مستقیم تشکیل دهنده ی گرافیک پوستر می باشند و روی پیام آن تأثیر می گذارند. این تصاویر بوسیله ی لی اوت بسیار چشمگیری که دارند بیننده را مجذوب خویش می نماید. پیام ثابت همه ی پوسترها این است
“I am here” :
که نشان از توجه طراح به عاقبت زشت بشری است. در شرح پوستر نوشته شده این است که:« مرد طاس با ژاکت قرمز امنیتی(البته در شرح نوشته شده قرمز ولی اینجا به رنگ نارنجی دیده می شود. نمی دانم از ترجمه غلط من است یا اشکال تایپی سایت) که نقش ناجی در تصاویر را دارد، خود «تارتاکوور» است که در حال شرح گفتگوی خود بر زمینه ای فرومایه است. تصاویر وحشتناک واقعی هستند.ژاکت واقعی است و پیچیدگی آن نیز!»
می توان گفت نگاه و اثر متأثرکننده ی هنرمند در مواجهه با جنگ، دغدغه ای قدیمی است که خود را در غالبی تازه ارایه داده است. در این آثار هنرمند (تارتاکوور) نقشی خنثی در درگیریها و اتفاقات دارد. اکثرا ً چهره اش پشت به ماست و همین مسئله باعث می شود نتوانیم درونیات او را بطور مستقیم درک کنیم. در این معرکه نگاه و جایگاه او، به عنوان نماینده ای از جامعه ی هنرمندان، مبهم و تا اندازه ای غیرمستقیم می نمایاند. در عکس ها تصویر وی را می بینیم که با ژاکتی از نوع مددکاران و با عبارت «هنرمند» به صراحت از بیانیه خود با عنوان عاقبت و آخرت جنگ پرده برداشته و به دیالوگی تازه دست می یابد.
پوسترهای «تارتارکوور» نکته ی بسیار مفید دیگری نیز دارد و آن هم نحوی لی اوت آن است. در نگاهی دقیق به عکس ها نواری سبز رنگ را مشاهده می کنیم که برای ما یادآور نوارهای خطر پلیس است. نوعی جداکننده و حایل که پلیس وظیفه دارد تا بین خطر و مردم بکشد. این حایل در پوسترها بین افراد مختلف و نحوه ی قرار گیری آن در کادر مستطیل معانی متفاوتی را می تواند بر دوش گیرد.

عکاسی و نقاشی با مریم زندی و ابراهیم حقیقی

2004-09-17T03:29:00.000+04:30

مدتها پیش بود که با کتاب «عکاشی» محصول و ایده ی مشترک ابراهیم حقیقی و مریم زندی برخورد کردم و مدتها پیش بود که معرفی آن را در سایت معتبر «پوستر پیج» لابه لای اخبار صفحه ی اول دیدم.حالا که پشت مونیتور محبوبم(ال جی) نشسته ام خیلی خیلی مایلم کمی درباره ی این کار بنویسم. اگرچه کمی دیر است و از نوبت چاپ آن چند سالی می گذرد ولی قبلا ً هم کمی درباره ی عکس العمل هایم در قبال دنیای اطرافم گزافه گفته ام. البته عنوان دیگری هم برای این کارم ابداع کرده ام: سهل انگاری!... لیکن کتاب «عکاشی» با اسامی پدیدآورندگانش آنچنان کار با ارزشی ست که نقد کردن آن سخت. (این نوشتار قسمتی از نقد طولانی ام است که بی هدف ارایه یا چاپ تهیه کرده ام)
..........
عکاشی (عکس،نقاشی)
عکاس: مریم زندی - نقاش: ابراهیم حقیقی
منتشر شده توسط انتشارات هفت رنگ/ تهران/ 2001
48 صفحه/ اندازه صفحات: 16*16 س / فارسی، انگلیسی
..........
اگرچه حسن اعتبار مریم زندی و ابراهیم حقیقی آنقدروسیع است که نیازی به معرفی ندارند ولی لازم است قبل از هر مدخل ابتداعی، مطلبی کوتاه درباره ی این دو هنرمند بیان شود و درباره ی عنوان و نحوه ی ارایه آثارشان توضیحی ذکر گردد.
مریم زندی از عکاسان با سابقه و معتبر کشور است و جزو معدود هنرمندانی که با توجه به نوع و روش عکاسی خود با همه قشر هنرمند و روشنفکر آبشخور مشترک پیدا نموده است. زندی با ایجاد نوعی بستر مناسب درتجزیه و تحلیل شخصیت ها و با شکل دادن به عکس هایش - در باطن- شخصیت های جلوی دوربینش را تصویرسازی می نماید. واضح اینکه زندی می خواهد با ارایه ی نوعی تصویر برداری از انسانها، به بازیافت تحلیلی از آنان دست پیدا کند. وی به طرق مختلف عکسهایش را ثبت می کند. حضور ناخودآگاهانه ی هنرمند در قاب تصویر و حضور کارگردانه ی عکاس در ارایه و تصویرکردن مدل ها و کارکتر های انتخابی. اولین مسئله در برخورد با عکس های این مجموعه ( که نوعی تداوم عکسهای قبلی زندی در مجموعه کتابهای چهره هاست) نگاه دوگانه و گاه آزاردهنده ی اوست.این نگاه، بعضا ً با حرکت و یا چرخش ناگهانی چهره ی فرشید مثقالی آغاز می گردد و با ژست های کاملا تعیین شده ی مرتضی ممیز و قباد شیوا ادامه می یابد. در نگاه عکاسانه مریم زندی همانقدر اجرای تکنیکی پر رنگ می باشد که پرداخت مصنوعی به موضوعاتش. اگرچه ممیز در مقدمه کتاب چهره ها به پاس حضور قدرتمند و پر اعتماد به نفسش او را شایسته ی تقدیر می داند لیکن نگاه وسواس آمیز او به کارکترها را - شاید- می توان نوعی دیگر نیز تعبیر نمود. اگرچه برای بیننده ی حرفه ای عکس های پرتره نوع نشستن ممیز یا نگاه نافذ آیدین آقداشلو کنجکاوی ملموسی را به مخاطب منتقل نماید ولی همانقدر حضور عکاس را در به لایه لایه بردن عکس ها و مدل هایش کمرنگ می نماید. مریم زندی در این مجموعه از عکس هایش نوعی کمیت چندگانه ساخته است. برداشتی از شخصیت ها که هدف چند گانه ای را به جای هدف چند بعدی دنبال می کند. این کمیت برای زندی نوعی ثبت لحظات ژستیک هنرمند است و نه چیز دیگر.
همکار و یار دیگر مریم زندی کسی نیست جز ابراهیم حقیقی. ابراهیم حقیقی را همه به عنوان گرافیست، طراح، خوشنویس، عکاس، دکوراتور، سازنده ی تیتراژ و.. به خوبی می شناسند. ابراهیم حقیقی با طراحی تعدادزیادی پوستر فیلم، نشانه موسسات، روی جلد کتاب ها و مجلات و همچنین حضور در دانشگاه های هنری قسمتی از تاریخ شفاهی گرافیک ایران محسوب می شود. وی معاون انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران است و چندی پیش مسئولیت دبیری نمایشگاه بین المللی پوستر تهران را بر عهده داشت.
در این مجموعه ابراهیم حقیقی به عنوان یک نقاش و یا یک تصویرگر حضوری هماهنگ با مریم زندی از خود نشان داده است.البته روی جلد این مجموعه نوشته شده است: نقاشی. ولی با استدلال بر حضور و نقش مریم زندی به عنوان عکاس و به عنوان کسی که نقشی مهم در شکل گیری آثار دارد اطلاق نقاشی، کمی کار این مجموعه را به نفع حقیقی شخصی و نامتعادل می نماید. در اینجا حضور ابراهیم حقیقی در کنار زندی نوعی فعالیت مکمل و کارساز است. اگرچه حقیقی با ایجاد فضاهای تازه و نزدیک به کارکترهای انسانها می خواهد نوعی تعامل هماهنگ با زندی را به معرض نمایش گذارد لیکن این کار نوعی تداوم و پیروی طراح از ایده ی اولیه عکاس محسوب می گردد و بر نقش کاربردی تصویرگری او می افزاید. از این رو اطلاق عنوان تصویرگر برای این مجموعه مناسب تر می نمود. در مجموعه ی «عکاشی» ابراهیم حقیقی در برخوردی صمیمی با شخصیت افراد سعی وافری در نزدیکی با آثار ایشان نموده است. آثاری که به مثابه ی وجود خود هنرمند می باشد. عکس بسیار قوی مریم زندی در تصویر کردن فرشید مثقالی(تصویرگر،گرافیست و نقاش) ما را در مواجه ی با شخصیتی دوست داشتنی چون یک پدربزرگ با قصه های جذاب، حس دوستانه ای دارد مضاف بر اینکه تدبیر حقیقی در برخورد رنگی، سیاه سفید تصویر مثقالی و اشکال پس زمینه به علاوه ی نقاشی روی عکس ما را به یاد نقاشی های مثقالی و یا تصویرگری های موجز و خاصش می اندازد. این روش هنرمندانه در برخورد با شخصیت افرادی چون بهرام دبیری، غلامحسین نامی و کسانی چون قباد شیوا نیز به طرز چشمگیری به نفس و روحیه کاری و فکریشان نزدیک می باشد. البته به نظر نمی آید این تداوم در همه جا موفق بوده باشد. مثلا ً در نقاشی ممیز با آن گل روی گلدانهای ممیز چیز تازه ای یافت نمی شود. نقشی تکراری است که بی ارتباط با روحیه تصویر آن است. یا در تصویر بریرانی چیزی جز پر کردن تصویر نشده است و اصلا ً به فضای پیرامونی و محیطی بریرانی توجه نشده.

2004-09-16T05:03:00.000+04:30

روزهایی که از پی هم می گذرند و گاه برای سبقت از همدیگر زمان را به بازی می گیرند چه ارمغانی برای من وتو، درون کشکول رنگارنگ خود، پنهان کرده. مدتهاست روی این مطلب زوم کرده ام. اخبار گروگان گیری چچنی ها در مسکو، مذاکرات اروپایی ها با ایران بر سر تجهیزات اتمی، دستگیری پدر سینا مطلبی...اگرچه برایم بهت بهمراه داشت ولی اندکی از جذابیت هایی که اکنون به آن فکر می کنم نمی کاهد.اخبار پیرامون باعث شده تا اتمسفر ِ پر هیاهو، تپش شرم آوری روی زندگی عادی داشته باشد. نمی خواهم و نمی توانم روی دغدغه ها و علایق شخصی و فردی انسانها زوم نکنم و از اتفاقات جاری دم بزنم. اگرچه دنیای پیرامون برایم مهم می باشد و اگرچه برایم تاسف آور است وقتی می بینم شمار تازه ای از وب نویسان و گردانندگان سایت های خبری دستگیر می شوند یا دختر شانزده ساله ای در شمال اعدام می گردد و عملکرد خاتمی، بی فایده به طرف ظاهر فریبی هرچه تمام تر می رود... ولی قدرت درگیری با اتفاقات جاری و اظهار نظر پی در پی را ندارم. می خواهم برای یک زندگی شخصی و خصوصی، خودم را «آپ دیت» کنم.

«من خواستار روی خوش و موی دلکشم/ مدهوش چشم مست و می صاف بیغشم»

2004-09-15T22:02:00.000+04:30

این کاریکاتور را به تازگی برای دوست مهربانم علیرضا خدابخش کار کرده ام. فعلا برای نوشته های تازه ای در حال تلاش هستم و ارتباطات تازه تر!

2004-09-08T13:22:00.000+04:30

این عکس را دوست خوبم محمد خیرخواه ثبت کرده است. موضوع: کنسرت اخیر خوان مارتین

2004-09-08T05:18:00.000+04:30

امروز که وبلاگ رو چک می کردم و شاهکار جدیدم رو! درون وبلاگ می ذاشتم(همین عنوان ِ تصویرخور که هی تکون می خوره) متوجه شدم ممکنه فونت وبلاگ برای عده ای ریز باشه. با توجه به اینکه من از این نوع گرافیک و فونت خوشم می آید اگر مشکلی هست، حتما ً نظرتون رو بگید.. در ضمن برای کسانی که این مشکل را دارند می توانند فعلا ً از قسمت «ویو» گزینه ی « تکس سایز» فئنتشان را بزرگ کنند!

........................................................

دیروز نوشتم، چقدر نقاشی های روی دیوار جذاب است. امروز که آن را دوباره مرور می کنم و با امروز مقایسه می کنم می بینم هیچ کاری گیج کننده تر از نقاشی برایم نیست. این گیج شدن در بهترین زمان خودش نوعی لذت و علاقه را در پی دارد اما باید بگویم این گیج شدن نوعی دور شدن و نوعی سختی دیدن هم دارد. صادقانه باید بگویم علاقه به قرار گرفتن در اتمسفر تنهایی و رفتن به راههای نکوبیده ای که تاکنون ندیده ای. گمراهی در بی نهایت!( راستش، چون احساس می کنم باید راحت بگویم مجبورم از این عناوین استفاده کنم.)
امروز دومین روزی است که دارم یکی از نقاشی های مورد علاقه ام را کپی می کردم. کاری از «دگا»ی L'Asinthe امپرسیونیست به نام
کپی کردن همیشه در برنامه ی کارهایم قرار نمی گیرد و حالا که این علاقه به کار در من رشد کرده است، آرام گوشه ی حیاط نشسته ام و به این فکر می کنم که« دگا» چطور می تواند اینقدر گستاخانه و صریح چنین طراحی و کمپوزسیونی را از دل این رنگها بیرون آورد. حال فکرم را متمرکز رنگ ها و خطوط کرده ام. ساعتی که می گذرد یادم می افتد که ضبط را آماده کرده بودم ولی نیاوردم. ساعتی که می گذرد یادم می آید مادر برایم یک نعلبکی باذام زمینی گذاشته است. کمی بعد هم متوجه می شوم قرار بود امروز برای کار شورت فوتبال بپوشم ولی با گرمکن ورزشی کار پالت را کرده ام. خنده ام گرفته و می روم ضبط را می آورم. شجریان، علیزاده، کلهر، همایون و ادگار دگا! فریاد!
گیجی ای که در ابتدا به آن اعتراف کردم معمولا ً این موقع به سراغ آدم می آید. اگر سمانه -خواهرم- کنارم می آید نمی توانم به او توجه کنم. احساسم را هم نمی توانم با او قسمت کنم. هیچ حرفی! تمام تلاشم را برای «دگا» متمرکز کرده ام. وقتی بیشتر فکر می کنم می بینم اگر ساعتها می گذشت یادم نمی آمد که ضبطی هم هست ولی الان که صدایش به گوش می آید حواسم بیشتر گیج میشود. سختی این برخورد وقتی است که این دقایق برایم حساس، مهم و قابل توجه می شوند. به سختی ِ رسیدن یا نرسیدن!
اینجا نمی شود صدای دیگری راتحمل کرد. از سمانه معذرت می خواهم. این تنهایی را نمی دانم دوست دارم یا نه! چرا این حرف را می زنم؟ بیشتر به این دلیل است که دارم اخلاقی به آن نگاه می کنم. گیجی من هم از همینجا نشأت می گیرد. وقتی این ماجرا، برایم کمی جنبه ی اخلاقی پیدا می کند، مرا گیج می کند. در درستی یا نادرستی این کار .. این سئوال آنقدر در من نفوذ می کند که گاهی مرا از پای در می آورد. پای در آوردن به معنی جواب نداشتن، نه خسته شدن!

یک روز معمولی ِ فرموش نشدنی

2004-09-07T05:14:00.000+04:30

گاهی اوقات ترجیح می دهم تا به جای نوشته های وقت گیر و خاص چیز هایی را بنویسم که در آن واحد به ذهنم می رسد. گاهی خاطره ای، جریان تازه، اتفاق امروز یا دغدغه های دیروزم را محض تفنن تایپ کنم. روزهای من پر از اوقات و جریانات جالبی است. این را خودم خوب احساس می کنم و می دانم برای نوشتن هر چیزی نیاز به لمس دکمه های کیبورد دارم. احساس می کنم برای بیان خاطراتم نوعی زندگی و حرکت در رگ و پوستم جریان دارد که باعث می شود این دکمه ها که متصل به کیبوردند به حرکت در بیایند. زندگی، جریان ِ در حال حرکت ست در همین رگ و پوست که باعث نگارش حروف می شود.
من برای خیلی ها می نویسم. این اواخر هم که «بوف کور» را با متن کاملش - این کتاب بوسیله انتشارات صادق هدایت که متعلق به یکی از بستگان خود هدایت می باشد با مجوز چاپ و منتشر شده است- دوباره خوانی کرده ام باید بگویم تازگی یاد گرفتم برای سایه ام بنویسم!! د رهر صورت برای هر کسی که نوشته شود اگر حتی یک نفر هم بخواند کافی است. انتظار عکس العمل از جانب اطرافیانم را هم ندارم. به جد می گویم، هیچ عکس العملی! ولی برای کسی می نویسم که مخاطبم در حال حاضر ست. شاید همکارم ویا دوست قدیمی یا مادرم و.. چرا؟ نمی دانم. ولی فکرمی کنم باید یک کسی آن طرف سیم باشد. می خواستم بنویسم دنیای گسترده ی امروز، خطوط سیال گفت و گو.. اما با خودم گفتم، با وجود توسعه ی ارتباطیک دنیای اطرافم بی معنی است شعارهای قدیمی و نخ نمای دهکده ی جهانی و سیستم بین انسانهای معاصر را بخواهم بوق کنم. اصلا ً من مگر وکیلم! یا ژاندارمری مال بابامه! من راه خودم را با اطمینان پیدا کرده ام و اینجا دارم کوشش می کنم. در یک شهرستان ولی با اطلاعات و اخبار یک پایتخت نشین...
در هر حال امروز را باید بخاطر بسپارم. امروز اگر برای من بجز تجدید خاطره و دیداری از کانون پرورشی و جناب دهقان عزیز باشد( شما آقای دهقان را نمی شناسید. خودش هم عمرا ً این متن را بخواند) از این رو برایم جذاب بود که خیلی اتفاقی و موقع برگشتن به خانه چند تا از دوستان ارزل اوباش را زیارت نمودیم.کجا؟ نقاشی روی دیوار! می دانم این متن را حتی حمید هم نمی خواند. ممکن هم هست کمتر کسی بخواند ولی قبلا ً هم گفته ام گاهی وقتها برای این نوشته می شود که آدم خلاص شود و بگوید: آخییییییش!
هنوز نمی دانم چند نفر از کسانی که این متن را می خوانند نقاشی می کنند. بچه هایی که در حال رفتن به طرف محل کار هستند. کار هم نقاشی روی دیوار است. فکر نکنید برای پولش بود. ابدا ً! رنگ کردن دیوار، آن هم یک دیوار زبر آنقدر لذت بخش است که آدم به طرف آن قل می خورد. وقتی قلمو را روی دیوار می کشی مثل زمانی است که با یک نفر سر موضوع دلخواهت بحث می کنی. این گفتگو با کش و قوس از طرف تو و دیوار است. خیلی ملوس است. دیوار را می گویم. گاهی مثل یک بچه خوب می نشیند و نگاه می کند. بعضی وقتها هم بد عنق! ..
درباره ی رنگ را باید بگویم تا وقتی آن را نساختی تردید داری. ولی وقتی دوستانت هم تو را راهنمایی می کنند و کار رفته رفته آن چیزی می شود که تو می خواستی دیگر مجال فکر کردن نیست. باید لذت ببری. باید خودت را با آن یکی کنی. پک هایی هم که به سیگارت می زنی را از یاد می بری. آواز می خوانی: گلنار، سرو چمان، آمد اما د ر نگاهش، دیدی ای مه، بهار دلکش... در آخر باید بگویم این روز برایم خاطره بود. نه بخاطر جمله ی قصار یک دوست یا متن تکان دهنده ی یک کتاب! امروز «یک روز معمولی ِ فرموش نشدنی بود.»

دلکش در گذشت "بی بی سی"

2004-09-03T07:30:00.000+04:30

واقعا ً سخت است روز نو و روز کهنه ی انسانها را تشخیص دهیم. فکر می کنم دلکش(عصمت باقر پور) خواننده ای که با صدای جاودانی اش ما را به خاطراتمان می برد مدتها است که مرده . متاسفانه بسیار خشک و بی تفاوتم نسبت به مرگ زنی که از بهترین ها بود و روز چهارشنبه در تهران درگذشت. این مرگ چندین سال پیش برای دلکش اتفاق افتاد. حالا نیز بی بی سی در سایت خود می آورد:«دلکش سه چهار سال پیش در سفری به شهرهای مختلف اروپا، با بازخوانی ترانه های پیشین خود، یکبار دیگر تحسنی و ستایش ایرانیان برونمرزی را برانگيخت. » به نظر من این نوعی فالوده خوردن بعد از مرگ انسانها ست. هرچند دلکش تا وقتی زنده بود مورد تقدیر بود ولی تقدیر از چه چیز! صدای از دست رفته... دست آخر فکر می کنم صدای دلکش (این اواخر با آن کنسرت ضعیف ) به خاطره ها پیوسته است.

align="right">

2004-09-02T05:36:00.000+04:30

مدتی پیش مصاحبت با کسی رو تجربه کردم که در کنار روح پر احساسش، شور عجیبی از زندگی و قوانین آن داشت. عنوان وبلاگش رو طراحی کردم. چون ایمیلش رو ندارم لوگو رو اینجا می ذارم. حالا فرض؛ خوشش اومد استفاده می کنه، نه ضرر نداره شما نظرتونو بگین

2004-09-01T20:21:00.000+04:30

خوان مارتین کنسرت خود را برگزار کرد
برایم جای بسی خوشخالی است که خوان مارتین کنسرت خود را طبق برنامه در شیراز برگزار کرد. این استاد بزرگ گیتار فلامینکو که قرار بود در دو شهر ایران (شیراز و تهران) به اجرای برنامه بپردازد متاسفانه با برخورد و سوء تعبیر نمایندگان مجلس هفتم مواجه شده بود. اشتباه بزرگی در حال وقوع بود که طی آن قرار بود جلوی برگزاری این کنسرت گرفته شود. در روزهای آینده خوان مارتین قرار است در تهران برنامه ای را اجرا نماید.

باز هم کیهان کلهر و کمانچه نوازی

کیهان کلهر با ساز طناز خود کمانچه در برنامه سالانه موسیقی کلاسیک اروپایی که بوسیله ی بی بی سی برگزار گردید به اجرای برنامه پرداخت. باعث غرور است وقتی می شنوی بخش اعظمی از برنامه به اجرای کلهر و گروهش اختصاص داشته است. بعد از اجرای کنسرت موفق او در آمریکا این بار افتخار نصیب لندنی ها گردید.

2004-09-01T06:40:00.000+04:30

مدتهاست که فقط راه می رویم.
من با تو بحث می کنم. راه می رویم و بحث می کنیم و بحث و بحث. یعنی اسمش را گذاشته ایم بحث! از اولش هم دوست داشتیم برای این کارمان یک اسمی بگذاریم. اسمش شد بحث.
راه - عجب - زمان را کوتاه کرده است! کوتاهی زمان توان ایستادگی در برابر کلمات دنباله دار ما را ندارد. وقت می گذرد و ما غرق گفتگوایم. بیانیه ها! را تند و تند برای همدیگر قرائت می کنیم و راه می رویم.
صحبت از گذشته و بحث های من و تو ست. صحبت کردن درباره ی هر موضوعات اطرافمان تنها جرقه ای ست تا من و تو غر بگیریم. داغ شویم و همدیگر را بهتر بشناسیم. راه رفتن برای من و تو هیچ است، وقتی به حرفهای یکدیگر با دقت گوش می کنیم. دقت کردن، تمرکزمان را از پاها به مغز می آورد و حالا مدتهاست راه می رویم.

2004-08-29T04:56:00.000+04:30

روزهایی که مرا به سوی خود می کشد. روزهایی که توان مرا به خود سوق می دهد. روزهایی که هیچ نیستند اما مرا به خود مشغول داشته و بی گاه روزهایی که در تصور من نیست. روزهایی فرا می رسد، بدون آن که تصوری از آینده داشته باشم ومرا به خود مشغول می دارد.مثل دیدن یک گربه یا پرواز کسالت بار ابرها! اگر خوب ببینم و اگر کمی مکث کنم. بی گاه روزها، اگرچه پیش بینی ندارند ولی مکث مرا دربر خواهند داشت. این مکث تمام زندگی من، عشق و رویای من است.

2004-08-22T21:32:00.000+04:30

مدتهاست که می خواهم اتفاقی تازه را تجربه کنم و مدتهاست زندگی ام را بر این راه به سرمایه، منتظر خریدارم.*
زندگی ام را مدتهاست اتفاقی تازه فتح نموده و من مدتهاست در آرزوی اتفاقی دیگرم.*
هیچگاه اتفاق تازه ای در زندگی ام رخ نداده که من آن را به فریاد نعره کنم و به افتخار آن را اصرار کنم.*

احساسات تازه، گاهی در تکرارهای پیاپی اتفاق می افتد. مانند سه جمله بالا! در همه شکل مثل هم اند.

2004-08-22T21:23:00.000+04:30

مدتها بود چیزی نمی نوشتم. حتی برای دلتنگی هایی که مرا به شگفتی در بر می کشید. مشغله، بزرگترین توجیه انسانی من است. کلمات خود به خود کنار هم می آیند بدون آنکه زحمتی به انگشتانت بدهی و آنها بروی صفحه ی مانیتور ال جی ..
گاهی می خواهی بنویسی و گاهی می خواهی، تنها، خلاص شوی.« دلیل» دورترین ِ توجیه برای ابراز وجود است و امید برایم رهایی بخش است. نمی دانم امید را اولین بار چه کسی برایم مشق کرد که اکنون به هر دلیل آن را رهایی بخش می دانم. برای نوشتن، دلیلی وجود ندارد چرا که کلمات بدون زحمت خود به خود کنار هم می آیند و امید توجیهی برای نوشته ای دیگر است.
مدتها بود نمی نوشتم وحالا که جلوی مونیتور ال جی نشسته ام کلمات خود به خود کنار هم می آیند. من تنها نوشته ها را ضبط می کنم تا از ذهنم پاک نشود!

iranqva

2004-08-22T21:17:00.000+04:30

«شعری است در دلم می خواهمش سرود و نمی توانمش سرود»
حقیقتا ً نمی دانم خوشحال باشم یا ناراحت! سایت رسمی انجمن هنرهای تجسمی استان قزوین را ه اندازی شد. مسئولیت درج مطالب و محتویات سایت با خود من است و سردبیر آن محمد مهدی چیت ساز. تمام کسانی که از نزدیک روی این پروژه کار کرده اند و یا دورادور در جریان بودند تا این سایت به مرحله بهره برداری برسد اکنون می دانند که طی مدت طرح و عملی شدن آن چه گذشت. به قول حافظ:
بدین سپاس که مجلس منورست بدوست گرت چو شمع جفایی رسد بسوز و بساز»
«غرض کرشمه ی حسن است ورنه حاجت نیست جمال دولت محمود را بزلف ایاز

2004-08-12T02:31:00.000+04:30

«می خواهم آب شوم
در گستره افق
آنجا که دریا به آخر می رسد
و آسمان آغاز می شود..» - مارگوت بیکل
شاید «می خواهم آب شوم» مارگوت بیکل نشانی از حساسیت و علاقه اش به محیط پیرامون باشد و آن "گستره افق" و" دریای به آخر رسیده" و "آسمان" همان نیروی امیدبخش و همان صحنه های پر تلاطم آرمانی پیرامون ما که بارها و بارها برایمان تداعی کننده ی حس ها و لذت ها و تجارب روزمره است. مارگوت بیکل برای من حکم همان نفیری ست که از جدایی ها شکایت می کند و یادآور درد است. هر چیزی که بتوان تمثیلش کرد. همان حرف آزادی ست که شاملو خطاب به ایران درودی می گوید:« ما نتوانستیم بگوییم/ تو تصویر کن.»
امروز برای چند بار این شعر را زمزمه می کنم اما نه برای مارگوت بیکل.این شعر را برای گستره افق، دریای به آخر رسیده و آسمان و و و.
شعر در ادامه می گوید: «می خواهم با هر آنچه مرا در بر گرفته یکی شوم.» این قرابت می خواهد تا با او یکی شویم. به قول حافظ:«چیست این سقف بلند ساده بسیار رنگ..»این عمق پابرجا که تو را نا هشیوار بسوی خودش می کشد.
برای اولین بار نیست که عاجزانه در برابر نقاشی های مردی می ایستم و تنها نگاه مرا تیزبینانه از کفم ربوده است و اولین بار نیست که می خواهم آب شوم. نوشتن درباره ی لوسین فروید کار بسیار سختی است. تنها نگاه و دیگر هیچ!
همان حکم عجیبی است که حافظ از «سقف بلند» دارد.«سقف بلند مرتبه ی یک نقاش» و استمرار لحظات دیداری هر انسانی که در کمند گرفتار شده است.
هربرت رید او را «انگر فلسفه ی اگزیستانسیالیسم» می خواند ولی برای من دقت «انگر» صفتانه اش چه اهمیتی دارد. فروید نقاشی است که مخاطبش را به رویا می برد. این رویا در نگاه خاص او ستودنی است. حتی نگاه او به فیگورهای برهنه از انسانهایی معمولی یا انسانهایی که گویی مسخ شده اند. اینان در نوعی حالت ساده مسخ شده اند. انسانهایی که سادگیشان در وجود استحاله شده ای مسخ یافته است. انسانهای فروید انسانهای با شکوهی نیستند. چیزی که همیشه مرا بخود جلب کرده زندگی در گستره افقی است که بارها و بارها در طول هفته اتفاق می افتد و مسخ شدنی است که تو را بی اختیار به رویا می برد.
طرز قرار گرفتن انسانها، توجه به حرکت دستها به عنوان فرامین دراماتیکی است که دستورات ذهنی به مخاطب می دهد و دیگری نگاه اکسپرسیونیستی به رنگ! در پایان باید گفت: واقعا نقاشی است و رنگ تاثیرگذار ترین و تاثیر پذیر ترین عنصر هنری او در آثارش است.
قرابت مارگوت بیکل و لوسین فروید برای من بخاطر نگاه انسانی و شاعرانه هر دویشان است که موجب می گردد به مظاهر و لایه های زیرین یک اصل هنری دست یابیم. چند ماه پیش نمایشگاهی از آثار فروید در مجموعه ی والاس واقع در مرکز انگلستان برگزار شد و با استقبال هنردوستان مواجه گردید. اکنون نیز او با فروش همگی آثارش جزو اثر گذارترین نقاشان زمان است. نمونه ی زیر انتخابی از بین آثار لوسین فروید است.

2004-08-11T22:53:00.000+04:30

خدا پدر هرچی آدم خیر خواه و خیر دوست رو بیومرزه! مشکل گذاشتن تصویر و کامنت بوسیله مهندس علیرضا خدابخش حل شد. هر کی تونست یه دعایی برای این مهندس نیک روزگار بکنه. ایول!

2004-08-02T07:49:00.000+04:30

به تازگی پروژه کاریکاتورهای «هفته نامه تابان» را تمام کرده ام. شور و شوق وصف ناپذیری دارم از اینکه برای اولین بار با خود شخصیت ها سلام و احوال پرسی می کنم و دیگر از روی چهره ی عکس به آن ها نگاه نمی کنم. بعضی ها بعد از چند بار آمدن و رفتن با شک و تردید می پرسند: واقعا من این شکلیم؟(بدترین حالت برای توضیح همین حالت است) و من با صبر به آن ها توضیح می دهم که نه! این تصویر شما نیست، این کاریکاتورتان است!
درکل برخورد بچه های« تابان» با کاریکاتورها خیلی خوب است. کار هم چندان بد نشده است. حداقل من راضی هستم.
یکی از دغدغه های من برای پرهیز از کار سیاسی ماجرای کشیدن کاریکاتور مدیر مسئول تابان است. مدیر مسئول عزیز سال بعد درانتخابات مجلس شرکت می کند پس به من توصیه شد بجای کاریکاتوری که از وی تهیه کرده بودم کاریکاتوری طراحی وار از او بکشم. آن روز باز هم درک کردم که چقدر سیاست مداران از دنیای اطرافشان واهمه دارند و باز هم دیدم وقتی را که مدیر مسئول با سکوت، کاریکاتور خودش را نظاره می کند. احساس کردم چقدر سیاست مدار خوبمان( با همه ی عزیز بودن و خوبیش) از من و کاریکاتورهایم می ترسد.

محمد پورثانی به دیار ابدی شتافت

2004-08-02T07:42:00.000+04:30

برای کسانی مثل« تصویر خور» که دهه ی نوجوانیشان را با نوشته ها و کتاب های محمد پور ثانی طی کرده اند. خبر عجیبی است. حتی به نظر شوخی است. آنقدر شوخی که، سه روز از دیدن خبر فوت در شرق می گذرد و هنوز نمی توانم چیزی برایش بنویسم. می ترسم خودش خبر را تکذیب کند یا خبر دهد این هم یکی از شگردهای طنازی است.وقتی برای اولین بار تصویرش را در شرق دیدم – برخلاف همیشه که کاریکاتور عربانی او را نشان می داد- کمی دلم هوس گذشته را کرد. همین!
اولین گل آقا که گرفتم یادم نیس چه سالی بود ولی یادم می آید دومین شماره از گل آقا بود که روی جلدش را ناصر پاکشیر – اگر اشتباه نکنم – کشیده بود و درباره صدام بود و جنگ کویت.. «محمد پور ثانی» آن موقع به نام ممد پرانتز، میم پسر خاله، محمد سبیل و دها اسم دیگر آسمان خیال کودکیم را رنگین می کرد. هنوز روزی را که کتاب« تیکه پاره» اش را خریدم به یاد می آورم. پول ها آن روز، تمام زورشان را زدند تا کتابفروش «تیکه پاره» را هدیه کرد. آن روز چقدرزود کتابش را خواندم.
کتابش هم مثل نوشته های توی گل آقاش بود. لذیذ و خنده دار!
بگذریم از اینکه فکر می کردم حتما کتاب باید قوی تر از نوشته های گل آقا می شد لابد انتظار داشتم کتابی رو که خریده بودم برام مشق هم بنویسد یا صبح ها بجای من نون لواش بگیره! با «محمد پور ثانی» هیات تحریریه« گل آقا» در دیار باقی کامل شده است.خنده ام می گیرد از جمع آنها! و فکر می کنم این جمع یه گرافیست نیاز دارد..( خدا به داد بعدی برسد

خانه هنرمندان و نمایشگاه نقاشی

2004-07-24T18:02:00.000+04:30

روزگاری کار هر روزمان خانه هنرمندان بود. آن روز قضای بسته خانه اجازه فعالیت به جوان ها را نمی داد. امروز که تثریبا از خیل جریانات دورم و از فاصله دور با یک کامبیوتر فکسنی اخبار را دنبال می کنم خوشحالم که خبر هایی می بینم که از ورود جوان خا حکایت دارد. از جمله نمایشگاه اعضای جدید انجمن نقاشان در خانه هنرمندان. بقیه اش را اینجا بخوانید

باز قصه تکراری: کپی بله، کپی خیر

2004-07-24T17:41:00.000+04:30

چندی پیش به دیدن نمایشگاهی رفتم که دعوت نامه ی آن در انجمن هنرهای تجسمی به دست دوستان رسیده بود. نمایشگاهی از این دست که می بایست توان هنرجویان هنری را نشان دهد.
اکنون نقد نمایشگاه را آماده کرده ام ولی هنوز در سپردن نوشته به یکی از نشریات شهر مردد هستم. حمید هم اعتراض کرده بود که چرا نوشته هایت اینقدر طولانی است. راست می گه بابا! می گن از تو حرکت از خدا برکت!(البته ربطی ندارد) نوشته ها مثل باد روی کاغذ می نشینند و مثل غبار از خاطر محو می شوند. این وبلاگ که جنبه شخصی و روزمره اش، برایم نشاط آور شده است، محلی برای تمرین نوشته هایم شده. قسمتی از نقد نمایشگاه را در سطر های پایین می خوانید:
در ابتدا بدون کمترین حاشیه یادآور می شوم این نمایشگاه و این گونه نمایشگاه ها اگرچه بحث قدیمی و نخ نمای «کپی کاری در بین هنرجویان» و «ارایه این آثار در نمایشگاه ها» را برای چند روز در بین دوستانم زنده کرد لیکن این حرکت نمایانگر توان آموزشی آموزشکده ها و سطح توقع هنرجویان( و همچنین اولیای هنرجویان جوان) محسوب می گردد. باید گفت نتیجه و ثمره این گونه نمایشگاه ها حاصل سعی و تلاش بافت قدیمی آموزش نقاشی است که به صورت تجربی سالهاست برای پرورش هنرجو در این مملکت فعالیت می کند.
همچنین آثار ارایه شده در نمایشگاه نیز بدون اغراق بازنمای تفکر غالب مردم درباره نقاشی است. این که می گوییم غالب مردم، یعنی اکثر محیط آن را باور دارند. به طور دقیق تفکرعمومی ای که خواستار تعلیم نقاشی به شکلی است که نقاشان قرن شانزدهم و هفدهم اروپا به آن گرایش داشتند. فضاهایی اوبژه زده و بازنماهای عینیت گرا و همچنین تصاویر رومانتیک از درختان و علفزارانی که کلبه ای را احاطه نموده است.
امروز حداقل دو گروه «تجربی کار» و «فارغ التحصیلان آکادمی» رو در روی هم قرار دارند.(اگر فرض را بر وجود این دو گروه بگذاریم) نحوه آموزش در بسیاری از هنرکده ها بدون پایه و اصول هنری است (بدون اشاره به هر هنرکده ای) و سطح تعلیم های محصلان آکادمی به دور از انتظار و توقع عمومی!
متاسفانه بعضا ً برای جلب مشارکت مالی خانواده ها این گونه آموزش ها تجویز می گردد. آموزشهایی که در آن هنرجو فقط به کپی می پردازد و صرف اجرای تکنیکی و حتی بسیار ضعیف یک نقاشی دست چندم غربی، خانواده ها را راضی می کند که «والده! نقاش باشی شده است.» این بحث به دور از گفتمانی است که بعضا ً می گوید «هنر برای عموم مردم فهمیدنی باشد.» گفتمانی که تنها از ید بیضای مسئولین بی مسئولیت ارایه می گردد.

اگه حال و حوصله لینک بازی دارید این مطلب رو بخونید

2004-07-19T15:43:00.000+04:30

من به نقد خیلی علاقه دارم.شاید به همین دلیل حسین یعقوبیان(استاد همیشه راهنمایم) یکی از چیزهایی که از هنرستان من به یاد می آورد این است که خیلی سئوال می کردم. حالا خودم را سردار بی ملازع نقد نمی دانم. عجالتا خیلی فضولم! تمام ضعف های اخلاقیم هم بماند. اما وجدانا اگر این مطلب را می خوانید کمی صبر به خرج بدهید و چند لینک را دنبال کنید.
اولی مطلبی است از سر دلخوری که برای مدیر کل محترم ارشاد قزوین نوشته ام و به تایید و پخش پوسترهایی اعتراض کردم که بوسیله قشر پر مدعای متخصص داخل اداره ارشاد تایید شده است. اینان با باندهای پیچیده و بوروکراسی عظیم خود متهورانه در هر تخصصی اعم از گرافیک تا نقاشی دخالت و اظهار نظر می کنند. نتیجه مقاله بنده جهت قضاوت خوانندگان بروی وبلاگ موجود می باشد و هنوز داغ است.
دومی مطلب شهاب اشتری طراح پوستر جشنواره فیلم و عکس قزوین است که در وبلاگ خود می گوید:
« لزومی نمی دیدم راجع به این مسائل مطلبی بنویسم اما فقط برای اینکه خواسته باشم جوابی به ادعا نامه مجید کاظمی بدم می نویسم:
میخواهم راجع به کپی صحبت کنم راجع به کپی های موجود و معرفی شده و کاملا جهت دار در وبلاگ مجیدکاظمی»
اصلا ترجیح می دهم چیزی برای تفسیر نوشته اش ننویسم و این مهم را بر عهده مخاطب بگذارم. البته در انتها شهاب می گوید:
«...نمی خواهم به نقد مجیدکاظمی در مورد پوستر خودم ایرادی بگیرم...در کل ازش ممنونم که کارهایی رو که چندبار دیده بودم بازم نشونم داد و سعی می کنم جبران کنم(منظورم کارهای بهتره)»
قضاوت بر عهده خواننده ولی خطاب به دوست عزیزم که سه، چهار سال پیش سر کلاسهای تصویرسازیم بوده و هنوز دوست قدیمی و عزیزم می باشد می گویم:اول؛ بهتر بود اسمی از کسی نمی برده نمی شد(همان کاری که من در مقاله ام کرده ام)چون من زیان این مسئله را برای شخص شهاب بیشتر می بینم. دوم اینکه شهاب می خواهد به« ادعانامه»ی من جواب دهد و به اطلاع رسانی« جهت دار» من اعتراض کند لیکن قسمت بعدی و بعدی مطلبش (که در جهت پوزش و عذرخواهی است) در تناقص با قسمت اول است.
و القص.

زنده باد کیهان

2004-07-18T19:41:00.000+04:30

شماره جدید کیهان کاریکاتور منتشر شد و اینبار هم بدون مدیرمسئول فرهیخته آن جناب حسین نیرومند که حق زیادی برگردن همه کاریکاتوریستهای ایران دارد. نیرومند و شجاعی طباطباعی(که به تازگی آخرین نمایشگاه انفرادی خود را در نگارخانه سوره تجربه کرده) و خیلی های دیگر در جهت معرفی کاریکاتور در ایران و معرفی کاریکاتور یستهای ایرانی به دنیا تلاش بی وقفه ای از خود نشان داده اند.
چند ماهی است که موسسه شریعتمداری(کیهان) وی را بازخرید کرده است و چند ماهی است که کیهان کاریکاتور بدون شناسنامه بیرون می آید. گویی اعتراضی است به نبوده حسین نیرومند. هرچند حسین نیرومند اکنون در سمت مشاورت هنری موسسه صبا به طرحهای فرهنگی و هنری خود ادامه می دهد لیکن جایش در کیهان کاریکاتور بسیار خالی است. جای او و آن سرمقاله هایش. امیدوارم هرکجا که هست مثل همیشه سربلند باشد.

این مقاله خواندن داره

2004-07-18T18:08:00.000+04:30

شهروز نظری را اولین بار در نمایشگاه تصویرگران کتاب کودک دیدم و کم کم با هم آشنا شدیم و در یک مجموعه کار که توسط انتشارات نیستان می بایست منتشر می شد و تا حالا از انتشارش اطلاعی ندارم همکار شدیم و آن روزها هرچه بیشتر با هم آشنا می شدیم، شم فکری و هنریش بیشتر برایم ثابت می شد. او به خوبی تصویرگری می کند. به خوبی نقد می کند. تاکید می کنم به خوبی نقد می کند و به خوبی می نویسد. -اگر کمی نوشته هایش منسجم تر گردد و گاهی از پریشانی نجات یابد- حالا هم که همدیگر را سالی به دوازده ماه نمی بینیم. مطالبش را کم و بیش در "شرق" می بینم. آخرین مطلبش خیلی چسبید. "سخت است نیمای نقاشی ایران بودن".(یکشنبه 28 تیرماه 83 صفحه هنر شرق) شما هم یه نگاهی بندازید.

علی اکبر صادقی نمایش می دهد

2004-07-18T10:23:00.000+04:30

علی اکبر صادقی/متولد 1316/تهران/در سال 1337 به دانشگاه هنرهای زیبای تهران رفت/بعد از اتمام تحصیلات در دانشگاه به جمع گروه کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان پیوست/ او در اوج سالهای فعالیت کانون پرورش توانست در کنار تصویرگرانی چون نورالدین زرین کلک، پرویز کلانتری، فرشید مثقالی ، مرتضی ممیز و تمامی نویسندگان، گرافیست ها، شعرا وهمگی کسانی که در کانون گرد هم آمده بودند سیر تکاملی خوبی را طی کند. از جمع کسانی که در کانون نام برده شد، همگی این افراد فیلم ساخته اند.
کتابهایی که علی اکبر صادقی آنها را تصویرگری کرده و ممکن است هر کدام از ما د رکودکی با این کتابها برخورد داشته باشیم به قرار زیر است:
پهلوان پهلوانان/1349/ عبدالرزاق پهلوان/1351/گردآفرید/1352/ عبادتی چون تفکر نیست، سخنان حضرت محمد(ص)/1353/ حقیقت بلندتر از آسمان،سخنان امام صادق(ع)/1353/مفرق سازی/1353/ باران،آفتاب و قصه کاشی/1353/فرزند زمان خویش باشیم، سخنان حضرت علی (ع)/1354/ شطرنج بازی کنیم/1354/ مادر پیامبر/1355/ سفرهای سندباد بحری/1355/ آن ها زنده ان، زندگی نامه حضرت زینب(س)/1356/با هم زندگی کنیم/1356/ گذری به چهارمحال بختیاری/1356/ آتش باش تا برافروزی، سخنان خواجه عبدالله عنصاری/1357/ پیروزی/1364/ هفت خوان رستم/1364
جوایز کسب شده در حوزه تصویرگری کتاب:
جایزه اول کتاب تصویرگران آسیا، نوما/1978/ جایزه اول جشنواره لایپزیک (برای زیباترین کتاب)/1980/ جایزه اول نمایشگاه هنر گرافیک ایران/1364/
در حوزه نقاشی کتابهای زیر منتشر شده است:
زمزمه ها، الف با، خاطره ها، کارت تبریک آلبوم 1 تا 3 و کرمان یادواره حضور
در باره فیلم هایی که بصورت انیمیشن ساخته می توان اشاره کرد به:
گلباران/هفت شهر/زال و سیمرغ/ملک خورشید/ من آنم که و ...
متاسفانه درباره بخش انیمیشن هایش اطلاعاتم ناقص است. ولی از علی اکبر صادقی چندین فیلم ساخته شده که در جشنواره های مختلف جایزه گرفته اند.

نمایشگاهی از آثار تصویرگری علی اکبر صادقی در محل نگارخانه خانه هنرمندان ایران برپاست. زمان این نمایشگاه از تاریخ 27 تا 30 تیرماه و ساعات بازدید از 10 تا 30/20 می باشد.

یکی جلوی رالف رو بگیره

2004-07-17T12:24:00.000+04:30

در میان طراحانی که وجود دارند، رالف استدمن شخصیتی بی همتا و بزرگ است.توانایی و جسارت استدمن، این پیرمرد آنارشیست، همیشه برای من ستایش برانگیز بوده است.خطوط هیجان زده و اکسپرسیونیستی وی با اجرای قلم فلزی او یادآور انفجار تصویر است.
رالف استدمن در سال 1936 در شهر والسی در انگلستان به دنیا آمد و تاکنون که در این دنیا زنده مانده!! آثار بیشماری از طراحی ها، نقاشی ها و کاریکاتورهای خود را در نشریاتی چون
The new york times – private eye …
به چاپ رسانده و چندین کتاب را تصویرگری کرده است.متاسفانه بدلیل اینکه طرز گذاشتن تصویر را در بلاگ اسپات نمی دانم مجبورم به لینک سایت استدمن اکتفا کنم. ایهاالناس یکی بداد من برسه!

گرافیست های تجربی-دولتی! گرافیست های آکادمیک! و

2004-07-13T14:36:00.000+04:30

اين نوشتار چندی پیش خطاب به مدير کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان قزوين نوشته شده است.

اگر در چاپ، رنگ به قرمز گراييد مي توانيد حدث بزنيد چاپچي محترم رنگ مجنتا(قرمز) را بالا برده است. اگر روي پوسترتان لك بزرگي افتاد مي توانيد حدث بزنيد دستگاه چاپ تميز نشده است. حالا اگر قسمت تمپلات(يكدست) رنگي، سايه روشن افتاد دوباره مي توانيد حدث بزنيد ليتوگراف محترم زينگ را خوب ظهور نكرده. بار ديگر، چنانچه صفحات مجله جابجا چاپ شد پس حتما ليتوگراف فرم ها را جابجا بسته است.
اين كمترين اطلاعات را چنانچه با يك متخصص چاپ و نشر در ميان بگذاريد به شما جواب خواهد داد و خواهد گفت مشكل را مي توانيد كجا جستجو كنيد. خوشبختانه كم نيستند كساني كه با تجربيات لازم كه از هر اهل فني انتظار مي رود شما را راهنمايي كنند. كم نيستند عزيزاني كه با گذاشتن وقت و صرف عمر خود در چاپ، اطلاعات ذي قيمتي را كسب نموده باشند تا در اين راه مشاوري توانا باشند. ايشان با صرف هزينه و در طي زمان به يادگيري و تجربه اين فن همت گمارده اند. اينان كساني هستد كه بدون طي مراحل آكادميك و دانشگاهي توانسته اند به مدارج تجربي دست يابند. تاريخ گرافيك اين مملكت مملو از "ليتوگرافها"، "روتوش كارها"،"چاپچي ها" و خيل كساني است كه هيچگاه اسمشان در كنار طراح گرافيك نيامده است. تاريخ ما تنها در مقاطع معاصر توانسته است نام "ناظرين چاپ" را ثبت نمايد. كاري كه طراحان و هنرمندان بزرگي چون "اندي وارهول" مي كردند بدون مدد اين قشر(چاپچي) توان عرضه نداشته و نخواهد داشت. افرادي چون "رومن سيسلوويچ" به مدد تجربه چاپي خود(در نظارت چاپي و اطلاعات جامع فني) توانايي ارتباطي زيادي با مخاطبان خود برقرار مي كردند. سعي زيادي از طرف ناظرين چاپ مي شود تا رنگ قرمز آنچنان كه بايد چاپ شود و آنچنان كه بايد در خاطره تصويري مخاطب باقي بماند و يا بافت ها و استراكچرهايي كه طراح در روي جلدش آورده است به خوبي چاپ گردد.
ارزش اين قشر زحمت كش در جامعه ما بسيار بالا و احترامشان واجب است. روي سخن من با اين عزيزان زحمت كش كه همواره سعي وافري در تهيه آثار خوب كرده اند مي باشد و صد البته وجودشان در ادارات دولتي مانند ارشاد و .. به دليل تجربه شان مي باشد. اينجانب به لباسي كه اينان براي جامعه مي برند و مي دوزند مي نگرم.
حال سئوال اين نوشتار كمي متفاوت از پيش درآمد آن است.تمامي معناي اين نوشته نيز در همين سئوال ساده است. اگر براي توجيه نقص چاپ بتوانيم دليل ظاهري آن را پيدا كنيم، براي توجيهِ تبليغ و گسترش اشتباهات فرهنگي مان چه كسي مشاورت ما را بر عهده مي گيرد؟ براي آنچه به عنوان رسالت فرهنگي بر دوشمان سنگيني مي كند و به آن كمتر اعتنايي نكرده ايم چه بايد انجام داد؟ سادگي سئوال در مقايسه ي قشر زحمت كشي است كه عدم آگاهي فرهنگي و هنري شان زايل كننده بسياري از زحمات اينان است و متاسفانه خود را هميشه در راه مبارزه با سيستم هاي اصولي دانشگاه ها قرار مي دهند. سيستم هايي كه تربيت كننده طراحان گرافيك اند.
به نوبه خودم از زحمات همه طراحاني كه با خون دل طرح هايشان را براي ذهنيت هاي عوام زده توجيه مي كنند تشكر مي كنم و بدون اسم بردن از ايكس ها و ايگرگ ها كه بي پروا در رويارويي با گرافيست هاي گرامي سنگ مسئوليت خود را بر سينه مي زنند اصل موضوع را مي شكافم.
بدون هرگونه حاشيه چيني ديگر شما را به طراحي پوستر مبارزه و پيشگيري اعتياد منتشر شده از طرف اداره كل فرهنگ و ارشاد اسلامي استان قزوين دعوت مي كنم.حركتي كه به عنوان يك حركت نمادين و فرهنگي در گسترش و ارتقاء سطح فرهنگ جامعه، مي تواند تاثيرات بيروني و دروني! از خود بجا بگذارد. توضيح اينكه اگر عمر پوستر را به عنوان يك حركت "اطلاع رسان" و همچنين "فرهنگ ساز" به دو قسمت خبر رساني(بيروني) و فرهنگ سازي(دروني) تقسيم كنيم كمي تاسف را به روان فرهنگ شهرمان نثار خواهيم كرد. تاسف به اين دليل كه پوستر جز اطلاع رساني – كه آن نيز جز تاثير نامناسب بصري در بيننده – كار ديگري نمي تواند انجام دهد. فرهنگ ساز هم نمي تواند باشد. فرهنگ به معناي ايجاد يك حركت چند بعدي و چند لايه كه بتواند به ارتقا سطح سليقه جامعه كمك نمايد و همچنين تاثيري از نيرنگ و بدآموزي نداشته باشد.
اينجا بدون آنكه وارد بحثي از نوع تجزيه و تحليل شويم – چون معتقدم هر اثري به زعم تواناييش نيازي به تجزيه و بررسي ندارد -تنها بايد گفت طراحي پوستر در اين سطح، كپي شده از اثر گرافيست عزيز مرحوم ابوالفضل عالي(تصوير شماره 2) است كه نقش به سزايي در ارتقا سطح بصري گرافيك بعد از انقلاب اسلامي داشته است. به مانند پوستر فيلم و عكس جشنواره سينماي جوان قزوين(تصوير شماره 3) كه كپي شده از نشان شركت "آپادانا" اثرمحمود بخشي موخر(تصوير شماره 4) و روي جلد "كتابشناسي سينما در ايران" اثر امين نصراله زاده(تصوير شماره 5) مي باشد.

با تشكر منتظر راهنمايي هاي جنابعالي هستم.
21/4/83

سلسله سخنرانی های تخصصی هنر

2004-07-07T04:31:00.000+04:30

بزودی دومین سخنرانی از سلسله سخنرانی های تخصصی هنر ِ انجمن هنرهای تجسمی قزوین در سالن آمفی تئاتر مجتمع ارشاد برگزار می شود. این سخنرانی که با برنامه ریزی گروه نگارگری برگزار می شود در اولین هفته مردادماه میزبان یک میهمان تهرانی است.
این سلسله سخنرانی ها که اولین دوره خود را در زمان مسئولیت حسین یعقوبیان در انجمن به صورت هفتگی آغازکرد، در زمان مسئولیت علی کاظم لو به برگزاری حرفه ای نشست در اولین جشنواره تجسمی منجر شد.از اهداف سومین دوره این نشست ها سعی در ارتقاء سطح توقع و اطلاعات هنرمندان می باشد. اولین جلسه از این سلسله جلسات در تاریخ دوم خرداد 83 با حضور ایران درودی در سالن امام خمینی با استقبال عموم علاقه مندان برگزار گردید.
در آینده درباره میهمان و روز این سخنرانی اطلاعات دقیقی داده خواهد شد.

!واگویه های گرافیک و لوگوی عتیق

2004-07-02T20:27:00.003+04:30

کمی بالاتر ببر! رنگش رو روشن کن! نوشتشو بزرگ کن! اینو حذف کن! اونو بذار! نظر من اینه.. اگه این بیاد اینجا چه جوری میشه!او نو محو کن بنداز پشت صفحه!...
همگی آف!
سیستم ها رو خاموش می کنید. کاغذها رو جمع می کنید. راپید را در جیبتان می گذارید. دست آخر هم چشمانتان را می بندید. دست هایتان همدیگر را با نگرانی در آغوش می گیرند و به سختی ذهنتان را به پرسه ی آزادی می برید. به اتفاقی که در اطرافتان می افتد فکر می کنید و به موجی که قدرت کنترل و درک آن را ندارید. "سفارش دهندگانی که همواره انتظار دارند و گرافیست هایی که همیشه مقاومت می کنند." شاید مسائلی از این دست و این عنوان که شما به عنوان یک گرافیست چطور می توانید از یک کار راضی باشید و به سراغ سفارش بعدیتان را بروید تازگی خودش را هیچوقت بدست نیاورد". چیز تازه ای هم نیست که گرافیستی را بتوانی راضی ببینی. یا باید از چاپ بد رنگ گله کنند یا دیر آوردن و زود بردن سفارش هایشان ونهایت عدم درک متقابل کارهایشان! همیشه بعد از غرولند و ترش مزاجی – یا نهایتا با یک مسافرت – مجبورید به موضوعی دیگر بپردازید.
البته این قصه قدیمی با خاطره هایی از خلق کارهایی ناب در موقعیت هایی خاص برای گرافیست هم وجود دارد تا زندگی هنری یک گرافیست را در یک فراز ونشیب قرار دهد. اگر از رویاهای غیر صادقانه و سوء برداشت هایی که امروزه و نه هرروزه عده ای مبتلا به آن هستند فاصله بگیریم و اگر وجود "مدهای گرافیکی" تحت عنوان تایپوگرافی و استراکچر و هر چیز دیگر را نادیده پنداریم، می توانیم تلاشهای مسئولانه ای که حاصل عمق و تدبیر است را بهتر می بینیم. همچنین به دریچه هایی از دنیای گرافیست های تجربی برخورد می کنیم که با کمترین ادعا به کشف می پردازند، می سازند، رهایی می بخشند و به فکر وادارت می کنند. اینان گاها ً با خارج شدن از فضای مسموم بعضی سفارش های تجاری و ادعاهای سفارش های فرهنگی ... که تو را در سراشیبی انواع توجیحات می اندازد دست به خلق آثاری می زنند که بسیار قابل تأملند.
این مقدمه و دغدغه که گرافیست چطور می تواند مستقل ، خلاق و همیشه پر انرژی باشد تا زندگی پر پیچ و خم هنری خود را طی کند، بدنبال جواب نیست. تنها راهی است برای معرفی یک کار خوب در این ازدحام اطلاعاتی!
حمید نصرت آقایی گرافیست و نقاش جوان و پر تلاشی است که این متن صمیمانه به او تقدیم می گردد. به واسطه اینکه با قبول سفارش طراحی لوگوی نشریه عتیق( که هیچگاه به طبع نرسید) در مدت زمان بسیار کمی که به او داده شد، توان گرافیکی کارش را که مدت درازی بود معطوف نقاشی کرده بود، دوباره به نمایش گذاشت. صمیمانه قبول کرد و به نحو احسن انجام داد(باید بگویم به ما شوک داد) و دست آخر چقدر افسوس خوردیم که این نشریه چاپ نشد. در اینجا با تقدیر از زحمت حمید نصرت آقایی و اعلام مسدود بودن پرونده فصلنامه "عتیق"، شما را به دیدن این لوگو دعوت می کنم.

نشریه ای در آغاز، نشریه ای در پایان

2004-07-02T20:27:00.002+04:30

چندی پیش( در حدود بهمن ماه 82) گروهی از دوستان هنرهای تجسمی قزوین به سرپرستی تعدادی از دوستان خوب نقاش و پژوهنده شهر تصمیم گرفتیم تا تریبون تازه ای بجای" نشریه شهید دریچه هنر" ایجاد کنیم. حسن تفاهم همگی دوستان و هنرمندان باعث سرعت در شکل گیری کارها می شد."انتخاب عنوان نشریه، یونیفرم، مطالب، نحوه ی ارائه آن و رویه کاری نشریه" دغدغه های گروه برنامه ریزی و اجرایی بود.گروه برنامه ریزی نشریه در مدت کوتاهی بر سر رویه نشریه(فرهنگی و هنری) و نحوه ارایه آن(بصورت نشریه داخلی و یا نشریه همراه) به توافق رسیدند و کار وارد بحث های اجرایی آن کشید. طبق توافق های اولیه نیمی از هزینه نشریه بوسیله یک اسپانسر تأمین گشت و قرار بر این شد تا نیم دیگر هزینه نیز بوسیله آگهی هایی که انجمن تجسمی تهیه می کند بدست آید. در آخر توافق شد تا چنانچه از زمان شروع کار(نیمه بهمن 82) تا انتهای سال نشریه منتشر گردید کار به همین منوال ادامه یابد. متأسفانه نشریه نتوانست نیمه هزینه خود را تأمین نماید و وجودش برای سال 82 محو گردید. در سال جدید(83) نیز از طرف هیأت امنای انجمن تصمیم گرفته شد تا ضمن اعلام برنامه های انجمن از اداره کل ارشاد قزوین برای امکان انتشار این نشریه دعوت گردد که با تاکید مدیر کل محترم ارشاد( جناب آقای پیله وری) بر اینکه این مسئله در حال حاضر جزو وجوبات نیست، مخالفت شد! البته درکنار این مسئله جریان وب سایت انجمن مطرح گردید که با استقبال ایشان و اداره کل مواجه و تشویق گردید. بیشترین دلایل اداره نیز مبنی بر هزینه بسیار و سودآوری کم آن می باشد و بحث دیگر درباره استمرار چنین نشریاتی به لحاظ فنی و حرفه ای می باشد.
در هر صورت "دریچه هنر" قسمتی از تاریخ مطبوعات این شهر شده است. آرزویی که کمترین انتظار جناب سامانی سردبیر وقت بود. انتشار پیدا نکردن چنین نشریه ای جواب ندادن و عدم حمایت متولیان امر ( از جمله ارشاد، حوزه هنری، شهرداری یا هر متولی دیگری) می باشد. متأسفانه در هر حال به نظر نمی آید بحث جریده ی تخصصی، لزوم و وجود آن چندان مورد استقبال مراجع متولی هنری در شهرستان ها قرار گیرد و همچنان باید در یک فقر اطلاع رسانی قرار داشته باشیم و با نشریات زرد یا گاهنامه هایی که تک و توک و با کمترین بنیه می آیند و می روند مواجه باشیم.
این نکته می تواند شروعی برای بحث و بررسی ظهور و سقوط نشریات هنری باشد. منتظر نظراتتان هستم.

!این می تواند یک مانیفیست باشد

2004-07-02T20:27:00.000+04:30

سلام! امروز دوازدهم خرداد است. چیز غریبی است وقتی احساس می کنی امروز دوره ی تازه ای آغاز می شود. احساس می کنم امروز آغاز می شود و من باید تمام آن چیزهایی که برای "شدن" هایم به آن می اندیشیدم را شروع کنم." شدن" بزرگ ترین دغدغه فکری من است. "شدن" توان ارتباطی وسیعی برای تخیلات هر انسانی است. مانند تمام "شدن" هایی که در زندگی من و تو می آیند، گاه به آن تن می دهیم و گاهی وقت ها می گریزیم. برای دوست شدن، برای علاقه مند شدن و هر چیزی که امکان آفرینش آن مهیا باشد.

قبل از اینکه از دغدغه ها چیزی گفته شود، تمایل زیادی دارم توضیح دهم این وبلاگ چه چیزی را می تواند برآورده کند. با توجه به اینکه به تازگی سایت انجمن هنرهای تجسمی قزوین را به همراه دوستان خوبمان در قزوین راه اندازی کردیم برای من نیاز بسیار مهمی برای ارایه مسایل اطرافم پیش آمد که در یک سایت رسمی و دولتی امکان گفتن آن را نداشتم. با توجه به زبان جدی و رسمی که این گونه سایت ها می بایست داشته باشند و همچنین برآوردن نیاز ارتباطی انجمن ها از طریق سایت رسمیشان ترجیح می دهم تا با ایجاد یک فضای تازه، بجز سایت انجمن هنرهای تجسمی، نظرات خودم و آراء دوستان و همگی کسانی که تمایل به ابراز نظراتشان هستند را ارایه دهم. من در اینجا شخصیت مجید کاظمی ِ تصویرگر و گرافیست خودم را دارم.
در اینجا من و تو می توانیم درباره هر چیزی که با هنرهای بصری ارتباط دارد گفتگو کنیم. از دغدغه هایمان، علایق و سوالاتمان! از نوشتن هرچیزی که با نگارش آن ممکن است در ذهن تو پیش نویس گردد خودداری می کنم و دعوت می کنم از دغدغه هایتان بگویید.
آدرس:
www.fancier.blogspot.comشما می توانید نظرات و نوشته های خود را نیز از طریق ایمیل ارسال کنید.
Fancier8@yahoo.com

!این اولین و آخرین نیست

2004-07-02T13:11:00.000+04:30

بسیاری از دوستان قزوینی با نام افراسیاب آقاجانی آشنا هستند. برای دوستان غیر قزوینی که او و آثارش را نمی شناسند، یک کلیک کردن، لازم است تا حضور صمیمی او را در کارهایش بشناسند.امروز افراسیاب آقاجانی با اشتیاق و بی پیرایگی همیشگی اش، خود را برای برگزاری پنجمین نمایشگاه انفرادیش در گالری هفت ثمر آماده می کند. هفت ثمر در اوایل تیرماه، میزبان آثار حجم این هنرمند می باشد.
افراسیاب آقاجانی متولد 1352 در قزوین می باشد و تا قبل از این نمایشگاه چهار نمایشگاه انفرادی دیگر را نیز تجربه کرده است. یکی در نگارخانه عارف قزوین و دیگری در فرهنگسرای شهید رجایی و بعدی هفت ثمر وپس از آن فرهنگسرای خاوران برگزار شده و آخرین آن نیز دوباره در هفت ثمر برگزارمی شود.به لحاظ حیات هنری، افراسیاب آقاجانی از کسانی ست که راهنمایی های مرحوم ساعد فارسی و حسین یعقوبیان در بدو کار هنریش کمک شایانی درشکل بخشیدن به او و آثارش داشته است.همچنین تشویق ایشان و معرفی آثارش نگاه بسیاری را به وی معطوف داشت.( از جمله، مصاحبه ساعد فارسی و حسین یعقوبیان با افراسیاب است که چند سال پیش در هفته نامه مینودر به چاپ رسید.)
تمامی تحصیلات آکادمیک افراسیاب تجارب و زحمات شخصی ای می باشد که با سخت کوشی و مرارت و خود باوری بدست آورده و در این راه به اصرار از کجروی و عوام زدگی هنری خود را مصون نگاه داشته است. ولی جدای از خصایص هنری افراسیاب آقاجانی در شکل ارائه آثارش، تلاش مستمر وی برای خلق آثار هنری و پیگیری مستمر آن نیز قابل توجه است. توان و علاقه ی وافری که باعث می گردد همچنان به استمرار کار هنری خود بیاندیشد و زیر بار مشکلات زیستن در شهرستان و "حیات نیم بند هنری" آن نرود.
افراسیاب کمی جمع گریز ولی دوست داشتنی است و حتما در گفتگوی کوتاهی که با او خواهید داشت لحن خونگرمش را خواهید شناخت(همان احساسی که در کارهایش وجود دارد).این باور ماست که شخصیت هنرمند تماما ً عین آثارش است و خوشبختانه افراسیاب آقاجانی از آن دست هنرمندانی است که مخاطب می تواند او و آثارش را با یکدیگر مقایسه نماید. آثاری که با تراشه های ساده ولی پر احساس، مخاطب را درگیر نوعی فهم موجز و پر مغز می کند.
چند سالی است که با معرفی آثار افراسیاب آقاجانی در جشنواره هنرهای تجسمی قزوین که به تشویق علی کاظم لو دوست قدیمی و همکلاس هنرستانی اش انجام پذیرفت مسئولین قزوینی با آثار او آشنا شده اند و بارها از وی خواسته اند کارهایش را در گردهمایی ها و نمایشگاه ها به معرض نمایش بگذارد.( کاری که برای ارتباط مخاطبین با آثارش بسیار ضروری می نماید.) لکن گاهی برای ما هم پذیرش این مسئله سخت می نماید که آیا می توان در پیچ و خم سیستمهای ادارات فرهنگ و ارشاد، شهرداری ها، استانداری ها راهی برای حمایت اقتصادی ( از طریق خرید آثار هنرمندان) و حمایت معنوی ( با ایجاد موزه) برای این افراد پیدا کرد؟
خاطرم هست ( اینجا را حقیقتا به تلخی در خاطرم مرور می کنم) در "مجله شفاهی" – مجله شفاهی برنامه ای بود از مجموعه ای که با ابتکار دوستان قزوینی به صورت زنده و نمایشی و با ایجاد فضای سخنرانی و نمایش آثار فیلم و نقاشی و همچنین کنسرت زنده اجرا می شد- هنگامی که از او پرسیدم:" چرا کارهایت را به این سالن آوردی تا نمایش دهی!" کمی خودمانی گفت:" راستش می خوام مسئولین کارهام رو ببینن! یه قولایی هم دادن! شاید یکی از کارامو بخرند. من دیگه جایی برای نگه داشتن کارهام ندارم!"
مصداق افراسیاب آقاجانی آن حکایت ابراهیم نبوی در کتاب" قصه ی درازها و کوتوله ها"ست که می گوید:

" آقای نویسنده کشته شد.
با دقت تمام پرونده اش رو پیگیری کردند.
به سرعت قاتلش رو دستگیر کردند.
به شدت قاتلش رو اعدام کردند.
برای نویسنده مراسم بزرگداشت برگزار کردند.
عکس نویسنده رو بزرگ کردند
و روی همه دیوارهای شهر چسبوندند.
مجسمه نویسنده رو گذاشتند وسط شهر.
اسم یک بزرگراه رو هم به اسم اون کردند.

اما اجازه چاپ کتابش رو ندادند."

از افراسیاب آقاجانی کاری خریداری نشد. از هیچکدام هنرمندان شهر نیز اثری خریداری نشده است و اصلا در برابر خرید آثار تجسمی، متولیان هنری در شهرستان ها، ظرفیت و توان نگهداری آن را نیز ندارد وهمچنان شهرستانی ها منتظر برنامه ی انجمن تجسمی تهرانند تا ضمن اعلام بخشنامه شروع به خرید آثار هنرمندان شهرستان کنند و مسئولین شهرستانی نیز از چنین مسئله ای اظهار بی اطلاعی می کنند.

در هر حال، افراسیاب آقاجانی را به حتم از روز 5 تا 10 تیرماه از ساعات 4 تا 8 بعدازظهردر خیابان مطهری ِ تهران، خیابان کوه نور، کوی پنجم، پلاک 25 خواهید یافت. به امید سلامت و موفقیتش!
در ضمن سایت اینترنتی وی نیز با آدرس
www.afraseiab.8m.comراه اندازی گشته که البته برای کاربرانی که واقعا حوصله و صبر برای بالا آمدن سایت و صفحات آن را دارند دیدنی است( بگذریم که ما اصلا از سایت افراسیاب سر در نیاوردیم). نشان به آن نشان که خودتان با جستجوکردن سایت متوجه خواهید شد.